Silambam History

ABOUT SILAMBAM

History of Silambam

Silambam is one of the oldest and most respected traditional martial arts of Tamil Nadu, with a history that dates back several thousand years. The art derives its name from the “Silambu” (bamboo staff), which was traditionally sourced from the Kurinji hills and used by ancient Tamil warriors for self-defence and battlefield training.

Historical references to Silambam are found in Sangam literature, including classical Tamil works such as Purananuru, Silappathikaram, and Manimekalai, which describe the martial skills, weapon training, and physical discipline of ancient Tamil society. Silambam was widely practiced by warriors, soldiers, and guards to protect kingdoms, trade routes, and local communities.

During the Chola, Chera, and Pandya periods, Silambam flourished as a systematic combat art, incorporating footwork, speed, balance, flexibility, and weapon coordination. Over time, various forms and techniques evolved, including single sword, double sword, spear, flexible sword (single and double), empty-hand techniques, and multiple weapon systems, which later influenced other martial traditions across South and Southeast Asia.

Despite facing periods of decline during colonial rule, Silambam survived through gurukulam traditions and rural practice, preserved by dedicated masters who passed the art from generation to generation. In the modern era, Silambam has been revitalized and structured as a competitive sport, with standardized rules, events, and training methodologies.

Today, Silambam is practiced not only in India but also in many countries across the world. Recognized at national and international levels, Silambam continues to grow as both a martial art and a sport, symbolizing Tamil heritage, discipline, and physical excellence.

சிலம்பம் என்பது தமிழ்நாட்டின் மிகப் பழமையானதும், மிகவும் மதிக்கப்படும் பாரம்பரிய போர்க்கலைகளில் ஒன்றாகும். இதன் வரலாறு பல ஆயிரம் ஆண்டுகளுக்கு முன்பே தொடங்கியது. “சிலம்பு” (மூங்கில் கம்பு) என்பதிலிருந்து இந்தக் கலையின் பெயர் பெறப்பட்டது. குரிஞ்சி மலைப்பகுதிகளில் கிடைக்கும் மூங்கிலில் இருந்து தயாரிக்கப்பட்ட சிலம்புக் கம்பு, பண்டைய தமிழர் காலத்தில் தற்காப்பிற்கும் போர் பயிற்சிக்கும் பயன்படுத்தப்பட்டது.

சிலம்பம் குறித்த வரலாற்றுச் சான்றுகள் சங்க இலக்கியங்களில் காணப்படுகின்றன. புறநானூறு, சிலப்பதிகாரம், மணிமேகலை போன்ற தொன்மையான தமிழ்ச் செவ்வியல் நூல்கள், பண்டைய தமிழ்ச் சமூகத்தின் போர்திறன், ஆயுதப் பயிற்சி மற்றும் உடற்கட்டுப்பாட்டை விளக்குகின்றன. அரசுகள், வணிகப் பாதைகள் மற்றும் உள்ளூர் சமூகங்களை பாதுகாப்பதற்காக வீரர்கள், படைவீரர்கள் மற்றும் காவலர்களால் சிலம்பம் பரவலாகப் பயிற்சி செய்யப்பட்டது.

சோழர், சேரர் மற்றும் பாண்டியர் காலங்களில், சிலம்பம் ஒரு முறையான போர்க்கலையாக மிகுந்த வளர்ச்சி பெற்றது. இதில் கால்நடை இயக்கம், வேகம், சமநிலை, நெகிழ்ச்சி மற்றும் ஆயுத ஒத்திசைவு போன்ற கூறுகள் இணைக்கப்பட்டன. காலப்போக்கில் ஒற்றை வாள், இரட்டை வாள், வேல், சுருள்வாள் (ஒற்றை மற்றும் இரட்டை), காலியங்கைக் கலை (empty-hand techniques) மற்றும் பல்வேறு ஆயுத முறைகள் போன்ற பல வகையான பயிற்சிகளும் நுட்பங்களும் உருவாகின. இவை தென்னாசியா மற்றும் தென்கிழக்கு ஆசியாவின் பிற போர்க்கலை மரபுகளிலும் தாக்கத்தை ஏற்படுத்தின.

காலனித்துவ ஆட்சிக் காலத்தில் சிலம்பம் சில அளவு வீழ்ச்சியடைந்தாலும், குருகுல மரபுகள் மற்றும் கிராமப்புறப் பயிற்சிகளின் மூலம் இந்தக் கலை உயிர்ப்புடன் தொடர்ந்தது. அர்ப்பணிப்புடன் செயல்பட்ட ஆசான்கள், தலைமுறை தலைமுறையாக இந்தக் கலையைப் பரிமாறி அதன் மரபை பாதுகாத்தனர்.

நவீன காலத்தில், சிலம்பம் மீண்டும் உயிர்ப்பெற்று, ஒரே மாதிரியான விதிமுறைகள், போட்டி நிகழ்வுகள் மற்றும் பயிற்சி முறைகளுடன் ஒரு போட்டித் விளையாட்டாக ஒழுங்கமைக்கப்பட்டுள்ளது. இன்றைய நிலையில், சிலம்பம் இந்தியாவைத் தாண்டி உலகின் பல நாடுகளில் பயிற்சி செய்யப்படுகிறது. தேசிய மற்றும் சர்வதேச அளவில் அங்கீகாரம் பெற்றுள்ள சிலம்பம், ஒரு போர்க்கலையாகவும் விளையாட்டாகவும் தொடர்ந்து வளர்ந்து, தமிழர் பாரம்பரியம், ஒழுக்கம் மற்றும் உடற்திறன் சிறப்பை உலகிற்கு எடுத்துச் சொல்கிறது.

Le Silambam est l’un des arts martiaux traditionnels les plus anciens et les plus respectés du Tamil Nadu, avec une histoire qui remonte à plusieurs milliers d’années. Cet art tire son nom du « Silambu » (bâton en bambou), traditionnellement issu des collines de Kurinji et utilisé par les anciens guerriers tamouls pour l’autodéfense et l’entraînement au combat.

Des références historiques au Silambam se trouvent dans la littérature Sangam, notamment dans des œuvres classiques tamoules telles que le Purananuru, le Silappathikaram et le Manimekalai, qui décrivent les compétences martiales, l’entraînement aux armes et la discipline physique de l’ancienne société tamoule. Le Silambam était largement pratiqué par les guerriers, les soldats et les gardes pour protéger les royaumes, les routes commerciales et les communautés locales.

Durant les périodes Chola, Chera et Pandya, le Silambam s’est développé comme un art de combat structuré, intégrant le jeu de jambes, la vitesse, l’équilibre, la souplesse et la coordination des armes. Au fil du temps, diverses formes et techniques ont évolué, notamment l’épée simple, l’épée double, la lance, l’épée flexible simple et double, les techniques à mains nues, ainsi que de multiples systèmes d’armes. Ces pratiques ont par la suite influencé d’autres traditions martiales en Asie du Sud et du Sud-Est.

Malgré des périodes de déclin durant la domination coloniale, le Silambam a survécu grâce aux traditions du gurukulam et à la pratique rurale, préservé par des maîtres dévoués qui ont transmis cet art de génération en génération. À l’époque moderne, le Silambam a été revitalisé et structuré comme un sport de compétition, avec des règles, des événements et des méthodes d’entraînement standardisés.

Aujourd’hui, le Silambam est pratiqué non seulement en Inde, mais aussi dans de nombreux pays à travers le monde. Reconnu aux niveaux national et international, le Silambam continue de se développer à la fois comme art martial et comme sport, symbolisant l’héritage tamoul, la discipline et l’excellence physique.